Stanisław Skalski urodził się 27 listopada 1915 r. w Kodymie, na Ukrainie. Był najlepszym pol-skim asem myśliwskim i jednym z najbardziej znanych dowódców w RAF z czasów II wojny sświatowej.
Od 1 września 1939 r. bronił polskiego nieba. 17 września przekroczył granicę państwową z Ru-munią, a w sierpniu 1940 r. trafił do 501 Dywizjonu brytyjskiego, który brał udział w Bitwie o Wielką Brytanię. 21 grudnia 1940 r. został odznaczony przez Naczelnego Wodza, gen. Władysława Sikorskiego, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, a w latach 1941-1942 jeszcze Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Zaszczytnym Krzyżem Lotniczym (DFC) po raz drugi. Następnie został dowódcą 145 Polish Fighting Team – 145 Polskiego Zespołu Walczącego. Jednostkę tę nazwano już w trakcie jej działań Cyrkiem Skalskiego. 
W połowie grudnia 1943 r. objął dowództwo 131. Skrzydła Myśliwskiego (302,308 i 317 dywi-zjon). Od kwietnia 1944 r. dowodził 133. Skrzydłem Myśliwskim (306,315 i 129). Pod jego dowództwem owe dywizjony wzięły udział w otwarciu tzw. drugiego frontu w Normandii podczas D-day. Pod koniec wojny zajmował już tylko wyższe stanowiska dowódcze, aż do rozwiązania Polskich Sił Powietrznych w 1946 r. 
Po wojnie postanowił wrócić do komunistycznej Polski. Tu go uwięziono, torturowano i bito, a 7 kwietnia 1950 r. skazano na karę śmierci. Dopiero 20 kwietnia 1956 r. odzyskał wolność. W roku 1968 zakończył służbę wojskową, a w 1972 - przeszedł na emeryturę. Zaangażowanie w spotkania z młodzieżą szkolną i harcerską zaowocowały przyznaniem mu Orderu Uśmiechu. 
15 września 1988 r. został awansowany na stopień generała. Nadano mu wiele odznaczeń polskich i obcych, jednakże najwyżej cenił: Srebrny Krzyż Virtuti Militari, Krzyż Walecznych oraz Złoty Krzyż Virtuti Militari.
Zmarł 12 listopada 2004 r. w Warszawie, w wieku 89 lat. Pochowano go w Alei Zasłużonych Cmentarza Wojskowego na Powązkach.